Martes, Hulyo 5, 2011

Prayer of Francis Xavier

 Hindi sa langit Mong pangako sa akin
Ako naakit na Kita’y mahalin,
At hindi sa apoy, kahit anong lagim,
Ako mapipilit nginig Kang sambahin.
Naaakit ako nang Ika’y mamalas
Nakapako sa krus, hinahamakhamak.
Naaakit ng Iyong katawang may sugat
At nang tinaggap Mong kamataya’t libak.
Naaakit ako ng Iyong pag-ibig.
Kaya’t mahal Kita
Kahit walang langit, kahit walang apoy
Sa ‘Yo’y manginginig.
Huwag nang maabala upang ibigin Ka
‘Pagkat kung pag-asa’y bula lamang pala,
Walang mababago: Mahal pa rin Kita.

~ Albert Alejo SJ

Sabado, Hulyo 2, 2011

Ngayong Gabi Ako Ay Diyos

Nang gabi ring ito,
nakatabi ko ang mga diyos
sa Olympus habang pinagmamasdan ang pag-ikot
at pagbanggaan ng mga mundo, ng mga planeta’t
mga bitwin na wala nang ningning pagka’t ---

ngayong gabi ako ay diyos, walang kahit alabok
ang nakakatakas sa aking paningin. Wala nang talab
ang mga ulap, wala nang lakas upang tabingan ang liwanag

ng buwan at pagniniig ng aming diwa. Ngayong gabi
naanggkin ko ang mata ng diyos. Ngayong gabi nakita kong
magbanggaan ang dalawang mundo, natikman ang apdo

ng kanilang diyalogo, ng kanilang walang hanggang pagtutuos
natuog ako --- nakita ko kung paano lumutang sa kawalan
ang mga alabok, tila nangungusap ang kanilang sayaw, tumila --
muntik ko nang makalimutan, ngayong gabi ako ay diyos.

7 - 2 -11

Sabado, Hunyo 18, 2011

Kwentong Tae

            Noong unang panahon sa isang malayong kaharian na tatawagin nating Dedenucolcation, eh merong nakatirang isang bading na hari na tatawagin natin sa pangalang Poppy the faggot. Nung simula, eh tila maayos ang lahat hanggang sa dumating ang isang eskandalo na sumira sa bait ng lahat.  Kumalat ito sa mga karatig pang kaharian, kumalat ng kumalat.

            Isang gabi raw, sa di malamang rason eh nagpatawag ng isang maliit na salo-salo ang baklang hari, na tila balisa. Bago ito, inutusan niya ang kanyang alalay na mangkukulam na si Verollores na pumunta sa kulungan ng mga aso. Pagkatapos ng limang minuto eh hingal itong tumakbo pabalik sa hari. Kita sa mga linya sa kanyang noo ang labis nitong katandaan, ngunit kung makita mo man eh hindi ka maaawa. Pasan-pasan niya ang isang mahiwagang sako na puno ng tae ni Damnend the damn at ni Renny the stiff, dalawa sa pinakapaboritong aso ni King Poppy the fagot na hindi nauubusan ng supply ng dog food. Balik tayo, umalingasaw ang baho sa bawat poste ng kaharian, na kahit nga yung mga daga’t ipis eh nagsilabasan. Kita rin sa di mapintang emosyon ng mga ministro ang pagkasuka at pagkabigla, ngunit pinili na rin nilang manahimik, mahirap na baka kulamin sila ni Verollores. Isa na kasing tradisyon sa kaharian na ipakulam sa harapan ng mga tao ang sinumang lumabag sa gusto ni King Poppy the fagot. Ngunit hindi naman ganun kasama ang hari, hindi niya ito pinapapatay kay Verollores. Malimit, pinapatawan niya na lamang ito ng ekskomunikasyon tulad ng ginagawa ng mga obispo at isang huling ritwal ng kahihiyan ---- ginagawa ito sa pamamagitan ng paglagay ng isang nagbabagang marka sa noo ng ekskomunikado na may nakasaad na: I LOSE TO POPPY THE FAGOT. Balik ulit tayo sa kwento, nilagay isa-isa ni Verollores ang mga tae sa plato ng mga ministro, eh siyempre mas marami kay King Poppy, siya ang hari eh kaya ganun. Minsang malingat ang hari eh, dumadampot ng tae ang bruha na tila batang  sinisipsip ang hintuturo, sarap na sarap sa tae ng aso. Natahimik ang lahat nang tomorotot ang puwit ng hari, sinyales na simula na ang salo-salo. Habang sarap na sarap ang hari, eh nasusukang nakatingin ang mga ministro di maatim ang kababuyan(o tama bang sabihin na kaasuhan) ng hari. Nanlisik ang mata ng hari nang makitang hindi pa ginagalaw ang mga nakahain. Sabay tawa naman ng bruha habang hawak an kanyang matalim na karayom tila nanakot sa sinumang di kakain. Humalakhak ang hari nang makitang nagsimula na ang piging at ibinalitang masusundan pa ito. Inutusan nito ang kanyang tapat na troll-dinosaur na si Evautor na patugtugin ang paborito niyang kantang BABY BABY AW ni Justin Bieber. Nang matapos na ang salo-salo, eh biglang dumighay ng mabahong hangin ang hari na muntik nang nilechon ang mga ministro. Tinawag niya rin ang tapat na Evautor upang kunin ang bagong selyo ng kaharian. Hugis itong tae, at imbes na tinta eh tae ang ginagamit na stamp pad. Sa gabi din na yun idineklara ng hari ang isang kautusan: Sa lahat ng nasasakupan, sa kapangyarihang ipinagkaloob saakin ng maykapal, eh dinideklara kong tae na ang kakainin nating lahat. Ipinagbabawal ko na din ang pagtatanim ng palay at kahit ano mang katulad nito. Kung maari eh tae na din ang ipanligo at ipanglaba niyo. Mas amoy-tae mas maganda. Mas amoy-tae mas malaki ang benepisyo makukuha. Mas amoy-tae, mas mataas na posisyon sa hagdan ng lipunan. Kompulsaryo ko din kayong nirerekwayr na mag-alaga ng aso, bilang mapagkukuhanan ng tae. Singkwenta porsyento ng mga tae na inyong makokolekta eh mapupunta sa food reserve ng kaharian. Huwag din kayong mag-alala, kase linggo-linggo kaming magrarasyon ng dog food. Ang sino mang lumabag sa kautusang ito ay papatawan ng public torture by Verollores, ekskomunikasyon at ritwal ng kahihiyan. Epektibo ngayong gabi hanggang walang hanggan. King Poppy the fagot.

            Bakas sa mukha ng mga ministro ang pagkasuya at pagkasuka sa maling ikinikilos ng hari. Ngunit pigil ang kanilang mga dila. Nang pagbukas ng tarangkahan, eh panay nagsusuka ang mga ministro. Kumalat na ata ang tae sa kanilang mga ugat at dugo. Kumalat na rin ito sa kanilang mga isip. Kumalat na at bumuo ng isang malakanser na estado. Lingid sa kaalaman ni King Poppy the faggot may mga ministrong hindi kumain ng tae. Marahil sila na lamang ang hindi pa dinadapuan ng  sakit. Marahil sila na lamang ang natitirang pag-asa ng kaharian pinamumugaran ng mga tae. Ipagpapatuloy…

6 -18 -11

Martes, Mayo 31, 2011

Piglilibogan Ako Kagurangnan

          Diyos, yaon ka daw talaga? Dawa an kinaban aroaldaw pigkukurahaw an saimo pagkamayo, aram ko asin midbid ko an saimong dakulang kayaonan. Dawa ngani napapano na nin pagsakit an sakong hawak asin kalag, pighihinghing man giraray kan sakong hinangos an saimong presensya. Dawa ngani kadakol nang katibaadan an nag-abot, dawa nuarin dai ako nagduda kan saimong pagkamoot. Dawa anong pirit na sabihon ko sa sakong sadiri na mayo ka, pigriribaraw man giraray ako kan dai mapaparang katotoohan na yaon na. Nakasurat na gayod ini sa sakong memorya. Tibaad na nakasalak na ini sa sakong dugo, sa sakong hinangos.

          Ama, yaon ka daw talaga? Nadadangog mo daw ang sakong agrangay? Dawa ngani kun banggi, dai kita mag-ulay. Dawa ngani kun domingo dai na ako saimo makatanaw. Aram mo man baga na padangat ta ka. Ang gabos na hinangos ko sarong dai matapos-tapos na pamibion, ipigrorokyaw ang saimong daing sagkod na kamurawayan. Na dawa ngani dai mahiling kan iba dai kan pakiaram ta kita man sana an nakakaaram kan malipotok na pagkamoot ta sa kada saro.

          Sakong kaglalang, midbid mo daw ako. Dakol na akong naggibong sala, asin pirang beses na akong nadapla alagad tuninong an sakong kalag dai narurumpag mati an saimong kamot naghahapihap.

          Hapihap? Pirang beses na baga ako hinahap o kinugos o hinadukan. Kubalon na an sakong daghan ta dawa nuarin dai ko pa ini namatean. Namoot alagad dai namotan. Namotan alagad nagbaya, ta ako maluya o baad napagal na sana ako sa absurdong kinaban. Nagugutom ako sa imbong, dawa ngani dai ko pigpapahiling, mati mo man gayod ini. Siguro nagsawa na ako sa saimong imbong Kagurangnan. Nag-abot na  si puntong hinahanap ko na an pagkamoot na dawa hababaw kumpara kan saimo, alagad iyo man nanggad sana an midbid ko nin biyo. O dai pa gayod midbid, ta kun si saimo ngani haloyon kun papano ko naaraman na kun hihilingon dai ko pa talaga midbid papano pa daw an pagkamoot kan tawo na pano ni absurdidad. Gutom ako. Paha sa pagkamoot. Alagad an sakong kalag napapano nin nagsusurupay na pagkamoot. Sarong ayroniya. Sain daw ini hali? Saimo daw kagurangnan? Saimo Kagurangnan.

          Nasain ka? Sain ka nag-eerok? Sa langit o tibaad sa daga o sa simbahan. Iyo iyan an sabi kan mga padi asin madre kan samong parokya. Naaning akong isipon kun papano mo binabanga an saimong hawak sa ribo-ribong simbahan. Papano daw? Ay, nalingawan ko, ika palan ang Kaglalang. Maorag ka. Alagad sala, aram kun sain ka nag-eerok. Bisto ta baga an kada saro. Pirang beses mo pigsabi kun nasain ka. Yaon ka sa gabos. Yaon ka samong mga puso. Yaon ka samong mga isip. Yaon ka sa dahon. Yaon sa pagbulos kan mga luha. Dawa ngani sa kagadanan, yaon ka. Dawa ngani sa kamunduan yaon ka. Dawa ngani sa kadikloman yaon ka. Duman ta ka man sana baga namimidbid na orog, sa diklom. Dikit na sana ngani iisipon kong tao ka. Midbid mo ako, ay. Iba man nanggad an tinukdo ninda manonongod saimo… mas muya ta ka sa personal. Ta ika sana an sarong bagay na dai nawawara, bayaan man ako kan gabos. Ika gayod an sakong hinahalat. O tibaad ika an naghahalat. Halat sana baya Kagurangan. Hinahalat ko pa siya. Siya na dai ko aram kun maabot. Siya na dai ko midbid. Lugod bako ika idto. Lugod ika. Inda ko. Dai ko muyang mamoot sa perpekto. Alagad namomotan taka.

          Ay inda ko Kagurangnan. Piglilibogan ako saimo. Arog kan pagkalibog mo samo. Ay, nakakalibog an pagkamoot. Ay, nakakaribong.


5-31-11

Sabado, Mayo 28, 2011

Hirap gumawa ng Essay

Essays. Walang akong alam sa mga pamosong essays. Wala akong alam sa mga teorya’t alituntunin sa pagsusulat. Wala akong sapat na pinag-aralan upang masabing magaling na akong manunulat. Ngayon, magsusulat lang ako. Magsusulat. Magsusulat ng magsusulat.

Emosyon. Siguro yan lang baon ko nung magsimula akong magsulat. Habang hawak ang isang lapad ng Tanduay, dahan-dahan kong pinapadugo ang aking panulat. Namangha sa natunghayan. Nakabuo na pala ako ng mga berso. Doon na siguro nagsimula ang lahat. Mula doon, nagsimula akong magsulat.

Berso. Marahil isang basag na salamin ng isang malaking kabuuhan. Isang malalim na silip kung ano ang ano. At kung bakit ang bakit. Binubuo ito ng mga nagdudugtong-dugtong na hininga na hindi kailanman man natin alam kung kailan magtatapos. Sa isang malalim na perpektibo, hindi lamang ito sinusulat sa isang papel bagkus ito’y inuukit sa ating kaluluwa.

Regalo. Yan siguro ang pagkakaintindi ng iba. Pero para saakin ito’y isang sumpa. Kakambal na siguro ito ng aking hininga. Kakambal ng aking pilit na tinatakasang nakaraan, isang limot nang nakaraan. Kung papaanong nagtatapo ang paglimot at pagbabaliktanaw sa arte ng pagsulat ng tula. Absurdo ngunit sagrado. Isang pagpupunit ng kaluluwa. Isang paglalakbay sa dalawang magkaibang dimensyon ng sabay. Minsan hindi ko na maatim, ngunit kailangan. Lahat ng ito’y nag-uugat sa isang pangangailangan.

(5-28-11)

Muya Ta Kang Kuguson

Muya ta kang kuguson
arog kan pagkugos kan bituon
sa kawaran, duman sa kadikloman

kun sain an satong mga puso
nag-uulay, garo mga kapay
nag-aawit, nagtatangis alagad

pirit pighihilom sa kinaban.
Mayo nin pakilabot an saldang
sa satong mga berso, daing nabago.
Siring sa dati an pagsirang, an paros

dai minapundo sa paghoyop, an salog
dara man giraray an gurangan ka’ning sulog
na daing sagkod aanodon an liwanag

kan bulan. Ay, nagtatangis palan
an mga bituon, nagtatangis mantang
kugos-kugos an madiklom na kalangitan.

Alagad yaon ako digdi, harayo
kun sain yaon ka. Hilnga na sana
an sakong kadiit na liwanag, nagkikibig-

5-28-11

Huwebes, Abril 28, 2011

Pasa-Pasa

tang pigtutukad
an dalan
kan paglingaw

sa mga agi-agi
mantang bagol an satong ngabil,

dai masayod
an mga bersong pigrorokyaw
kan satong nagsusumo-sumong hinangos.

Magigimata na sana kitang makulog
an satong payo:

mantang naghahadang-hadang
an mangirhat na dalan nin pagromdom.

4-28-11

Mga Mas Bagong Post Mga Lumang mga Post Home

Blogger Template by Blogcrowds